klik op cover voor pdf nummer 27
CLICK ON COVER FOR
PDF ISSUE 27

Inhoud

1 The Castle of Vooruit
Ahmet Ögüt

2 Redactioneel, inhoudsopgave en colofon

3 Viktor Sjklovsky
Geef de kunst haar vrijheid terug

4 Huub Mous
Tijdloze waarheden

5 The Castle of Vooruit , detail
Ahmet Ögüt

6+7 Frank Lisser
Sublieme tijdelijkheid

8 Larissa Kikol
Zij

9 Dennis Oppenheim
Device to root out Evil

10+11 Marianne Vollmer
Gesprek met Harmen de Hoop

12+13 Les belles heures du duc de Berry
Getijdenboek van de Gebroeders van Limburg

14+15 Bart Lodewijks
Brief aan de spoorwegen

16 Fredie Beckmans
Promenade inutile

17 La Guerra
Gerardo Dottori, Renato Guttuso,
Michele Cammarano

18+19 Kees Koomen
De geesten van Tanja Smit

20 Philip Fokker
Gedienstig gegoochel met nieuwe media

21 Palais Idéal
Ferdinand Cheval

22 Franck Gribling
boekbespreking Auke de Vries

23 Jean Tinguely
Hong Kong
            
24 Harmen de Hoop
Basketball Court #7

ARCHIEF
link naar vorige nummers

woede
natuur
rusteloos
toekomst
homo bulla est
ontoegankelijk
media
pijn
vluchtig en immaterieel
goede zaken
lichtheid
situationisme
religie
pre passee
territorium
zakelijkheid
canon
altijd alle tijd
vreemd

kunstenaar&initiatief

Henk Peeters, Akwarel wand, 1965-2011,-foto-franck-gribling

Gesprek met Harmen de Hoop
Marianne Vollmer

Mijn herinneringen aan de tijd dat ik als klein kind op een zomerse dag buiten op het stoepje zat en een huismus heen en weer zag huppen in de zon zijn nog steeds sterk aanwezig. Waar dat uit bestond qua plek is voor mij altijd heel belangrijk geweest. Ik ben dan ook architectuur gaan studeren en nog steeds zijn plekken mijn materiaal. Het zoeken naar de perfecte locatie voor mijn acties is hetgeen waar ik dag in dag uit mee bezig ben en waar ik nog steeds van geniet. Al mijn inspiratie komt daar vandaan.Er zijn mensen die zich laten bepalen door het sociale, de omgang met de medemens. Ik kijk totaal anders. Let alleen maar op de omgeving: de contrasten, de materie, de conflicten, hoe het licht valt. Een soort ‘Alleen op de Wereld effect’. Ik bekijk de wereld alsof ik een buitenstaander ben, aan de zijlijn sta. Dat heb ik mijn leven lang gehad. Je kijkt naar wat een maatschappij of stad is. Wat gebeurt er allemaal. Het is een spanningveld tussen er deel van willen uitmaken en er toch altijd buitenstaan.

Het begint voor mij met een idee, een vermoeden waar een werk over zou moeten gaan. Over demonstranten b.v. die willen demonstreren omdat ze hun mening willen uiten terwijl je weet dat politici niet luisteren. Dat gevoel van ongenoegen wat al jaren in de lucht hangt is dan misschien waar het werk over zal gaan. En dan begin ik. Als inspiratiebron heb ik heel veel boeken met foto’s, een archief. Geen artistieke boeken maar praktische met van die lekkere foute gebruiksfotografie. Daarna gooi ik mijn fiets in de auto, ga naar een bepaalde stad en fiets daar rond. Ik weet dan al zo’n beetje waar ik naar zoek, waar ik naar wil kijken ..
. >>> lees verder op pagina 10 van pdf

GEEF DE KUNST
HAAR VRIJHEID TERUG Victor Sjklovsky

Er was eens een duizendpoot, die exact 1000 poten had of een beetje minder. Hij liep vlug en de schildpad benijdde hem. De schildpad zei tot de duizendpoot: ‘ Wat ben je slim, hoe geraak je daar wijs uit, waar vind je de tegenwoordigheid van  geest om uit te maken waar je 978ste poot zich bevindt, als je de vijfde verzet?’ Duizenpoot zwol van vreugde en trots, maar nadien begon hij zich af te vragen waar elk van zijn poten zich bevond. Daartoe stelde hij het Centralisme in, de Papperasserij, de Bureaucratie, met als resultaat dat hij niet meer in staat was om het even wat te bewegen.

De grote ramp van onze tijd is de kunst te willen reglementeren, zonder te weten wat dat is!
De grote ramp van de kunst is dat men haar misprijst, dat men haar niet organisch laat kloppen, zoals het hart in de borst van een mens, men zet haar bewegingen in een tijdschema zoals men dat bij treinen doet. Burgers en kameraden en burgers: Geef de kunst haar vrijheid terug, niet omdat het de kunst betreft, maar omdat men het ongekende niet op de voorhand kan vastleggen .

IK BEN NIET ZO EEN EGO

Sublieme tijdelijkheid
Frank Lisser

In februari 2012 starten vijf en zestig studenten van de kunstacademie van Nancy en Reims onder leiding van zeven professionele assistenten en een aantal docenten met het maken van 33 grote zwart/witte muurtekeningen van Sol LeWitt in de galerie 2 van Centre Pompidu Metz. In Europa is deze tentoonstelling - van april tot juli 2012- van Sol LeWitt met de titel ‘Wall Drawings from 1968 to 2007’ de grootste uitvoering van zijn muurtekeningen ooit. Deze drie en dertig groot formaat tekeningen zijn een keuze uit de ontwerpen die Sol LeWitt heeft gemaakt tussen 1968 en 2007 >>>>>> lees verder op
pagina 6 van PDF

Lichte behuizingen voor de fantasie
het zwaartekracht tartende werk van Auke de Vries Franck Gribling

Zij Larissa Kikol
van kunst kan je geen goulash maken

Ik woon in Berlijn en kom uit Keulen. Om precies te zijn uit een klein plattelands dorp bij Keulen. Zo nu en dan ga ik mijn ouders bezoeken, vaak als ik ziek ben. Dit weekend was ik verkouden, teveel in een koud atelier gewerkt, te weinig slaap gehad en te vaak geen sjaal omgedaan. Mijn moeder had soep gemaakt. >>> lees verder op pagina 8 van de PDF

De uitnodiging zag er als volgt uit: Het thema van de tweede zinloze wandeling is de vogels uit het oude centrum van de stad Biel in de breedste zin van het woord. Weten, zang, literatuur, culturele voedering en ook het niet-weten der vogels zullen aan bod komen. De prijs is slechts tien Zwitserse Franken maar daarvoor krijgt u dan ook een verrekijker cadeau die u daarna mee naar huis mag nemen om ook de tuin van de buren van wat dichterbij te kunnen bestuderen. Het thema van de eerste wandeling was de tuinen van het oude centrum van de stad. Thema en tijdstip waren zo ongelukkig gekozen dat er niemand op de wandeling is afgekomen.
Tot zover een gedeelte van de uitnodiging en de laatste zin hielp om heel veel medelijden op te wekken. Vrienden en belangstellenden vroegen wat er was gebeurd en waarom ze geen uitnodiging hadden gekregen. Ik zei dat het die dag erg hard had geregend en verzweeg dat ik helemaal geen uitnodigingen had verstuurd. Die eerste wandeling was uit mijn duim gezogen om de tweede wandeling tot een succes te maken. Tot zover de tweede zinloze vogelwandeling.

Wandelen bestaat nog niet eens zo lang. In Nederland pas honderd jaar. Je loopt een stuk door een bos en dan niet van A naar B maar van A naar A. Vrij zinloos. De Engelse filosoof Berkeley is dat ook overkomen en stelde bij een van zijn eerste filosofische wandelingen zichzelf de vraag of een boom die is omgevallen en een enorme dreun maakt bij het omvallen en wanneer niemand dat geluid heeft gehoord of dat geluid er dan wel is geweest. Alleen iets dat ook daadwerkelijk wordt waargenomen, heeft echt bestaan.
>>>> lees verder op pagina 16 PDF

Promenade Inutile
zien en gezien worden
Fredie Beckmans
Gedienstig gegoochel
met nieuwe media Philip Fokker

Van de rooksignalen in Noord-Amerika via de telegraaf naar het internettijdperk. Dat de wereld door het gebruik van technologie alsmaar kleiner wordt, is een feit. Maar hoe langer de internet revolutie voortduurt hoe meer het erop lijkt dat de intermenselijke digitale communicatie het contact tussen mensen afvlakt en minder persoonlijk maakt. Vrienden op Facebook kun je niet aanraken en ze plaatsen om de haverklap berichten waarin altijd gefeest wordt, men op een te gekke locatie is of net een fantastisch film/ tentoonstelling of happening meemaakt. Twee jaar geleden maakte Sarah Mathilde Domogala met ‘Alles wat we wilden’ hierover een mooie documentaire waarin naar voren komt wat voor impact deze nieuwe ‘genetwerkte cultuur’ op dertigers in de grote stad heeft.

Het in mei 2011 geopende Haus für elektronische Künste in Basel heeft het tot haar missie gemaakt nieuwe media kunst de ruimte te geven, te onderzoeken en te archiveren. De primaire focus van Das Haus is het presenteren en bevorderen van hedendaagse kunst die gebruik maakt van en gericht is op nieuwe media en technologie. De getoonde projecten en werken dagen de toeschouwer uit om na te denken over de sociale, economische en politieke invloed van nieuwe media op ons dagelijks leven.

Tijdens mijn laatste bezoek was de tentoonstelling Gateways, art and networked culture te zien. De getoonde werken deden het motto van het museum zeker eer aan. Het werk van Andreja Kulunčić is een online enquête met daarop een vragenlijst die de vraag moet beantwoorden of wij onze sociale normen en waarden met anderen willen delen. Vragen als: accepteert u een ex gedetineerde als buurman en mogen homostellen kinderen adopteren leiden tot een bepaald profiel. De bezoeker krijgt hierna een apparaat met daarin zijn of haar profiel en loopt daarmee door de tentoonstellingsruimte. Het toestel geeft tijdens het bezoek boodschappen door die gekoppeld zijn aan de profielen van anderen in het pand, bijvoorbeeld: U bent op het moment de meest tolerante bezoeker ten aanzien van homoseksuelen.

De geesten van Tanja Smit Kees Koomen

In het boek ‘Libro de Fantasmas’ dat Tanja Smit maakte naar aanleiding van haar verblijf in het kunstcentrum Nau Côclea in Spanje brengt de kunstenaar een aantal elementen samen die voor haar hele oeuvre van belang zijn. Er staan foto’s in die tijdens wandelingen in de omgeving gemaakt zijn: landschappen en details uit landschappen, dieren die ze tegen kwam en wolkenluchten. Een aantal nat in nat Oost Indische inkt tekeningen die ze tijdens haar verblijf maakte zijn er in afgedrukt en ook tekstwerken die ze maakte van de kranten die ze las om contact te houden met de buitenwereld zijn opgenomen. Het boek is functioneel en eenvoudig uitgevoerd met zwart-wit foto’s en twee korte teksten. Een daarvan is een suggestief commentaar van Clara Garrí en de ander is een beschrijving van het verblijf door de kunstenaar zelf. De zwart-wit foto’s hebben een documentair karakter, maar doordat er geen kaders omheen staan en de foto’s van de O.I.-inkt tekeningen uitsneden lijken waardoor de figuren uit het boek op je af komen, krijgt het boek een wat onwerkelijk karakter. Ik ervaar het boek als het verslag van een wandeling van een maand door de omgeving van Nau Côcloa met alles wat het opleverde, maar tegelijkertijd als een beeld van de manier waarop de kunstenaar te werk gaat om beelden tussen de door haar ervaren werkelijkheid op te diepen.

In een gesprek met de kunstenaar, die als schilder/tekenaar is opgeleid, vertelde zij dat ze eigenlijk nooit vooraf weet wat ze gaat maken, maar zich door fysieke ervaringen laat leiden: ze zet een penseel op een ondergrond, maakt een beweging en reageert daar vervolgens op.
>>>lees verder op 18 PDF