Marianne Vollmer
gesprek met Frank Mandersloot

Ik ben een nomade in mijn eigen vormgegeven leefomgeving

Er is een sterke maatschappelijke beweging gaande om de kunst steeds meer in te kaderen en de betekenis die kunst in maatschappelijke zin heeft als het ware als format op te leggen; om de kunstenaar steeds meer als toeleveringsbedrijf van kunst  voor een bedrijfstak te zien. Bij de discussie rond de subsidies zie je ook dat het overgrote deel daarvan helemaal niet naar de kunstenaars gaat maar opgaat aan overhead. Ik denk dat in de relatieve machteloosheid ten opzichte van die maatschappelijke beweging de kunstenaar altijd vertrouwen moet blijven houden dat je als mens en als kunstenaar, in staat bent je eigen plaats te bepalen. Voor mij is daarin Henri David Thoreau een heel inspirerende voorganger, de negentiende eeuwse schrijver van Walden, die besloot zich terug te trekken in een hut. Hij is van invloed geweest op heel veel kunstenaars door de idee dat je je leven in eigen hand kunt nemen en vorm kunt geven, dat je je niet laat bepalen door de omstandigheden die je opgelegd worden en de rol die je als kunstenaar geacht wordt te spelen in de samenleving. Als het gaat over maatschappelijke relevantie dan heeft het altijd te maken met toepasbaarheid of inzetbaarheid zoals bij een rotte buurt die een zetje moet krijgen van de creatieve industrie. Het is bijna een regie tot het laten verdwijnen van de kunstenaar. Het tragische is, dat je ziet dat alles wat alternatief is, weggedrukt wordt. De stad wordt zo opgeschoond dat je denkt: hij is bijna af, laten we maar gaan. Dit gebied, waar m'n atelier staat, heb ik ontdekt toen ik met Janneke, mijn vrouw, een grote wandeling in etappes rond Amsterdam maakte. Je komt door van die rafelranden waar je nog veel alternatief leven ziet. Zo ben ik hier terecht gekomen.

lees verder in de pdf van dit nummer >>>>>> pagina 6