Entertainment

‘s Avonds op 9 november fietste ik door een stille nieuwbouwwijk voor de bezorging van het locale voetbalclub krantje.Het was een zachte aangename avond. Een lichte motregen zorgde voor een vochtige mist. Vrijwel alle woonkamers waren goed zichtbaar vanaf de straat. Een enkeling had de gordijnen gesloten. ‘Nederland is in oorlog!’ Het verbeten hoofd van Zalm was goed zichtbaar vanaf de straat. Is het zo gemakkelijk? Kan één gruwelijke moord in Nederland dát veroorzaken? vroeg ik me af.

‘Nederland heeft zijn onschuld verloren! Er is een aanslag op de vrijheid van meningsuiting gepleegd en daarmee op onze samenleving’. Ik zag een politicus op de tv van nummer 14. Ik kan geen liplezen maar dit was zeker de tekst van dat pratende hoofd.
Is de onschuld niet al eerder verloren gegaan? Waren de Nederlanders tijdens de oorlog de Duitsers niet al te behulpzaam bij de jodendeportatie? Hoe zat dat met die politionele acties destijds? Stom, ik vergat telkens dat geschiedenis niet de sterkste kant is van de Nederlander.
‘Nederland staat in brand!’ zei een TV op nummer 25. Aan een tafel maakte Jan Mulder duidelijk heftige armbewegingen richting een timide kamerlid. Als RTL4 nu slim is geven ze de brandverzekeringen extra reclamezendtijd.
De verkeersdrempels waren hier hoog en wat boden de kale tuintjes van tegenwoordig een goed zicht op het leven in de gemiddelde huiskamer.Er waren veel waxinelichtjes op TV maar verder brandde geen enkel kaarsje in de woonkamers vol Ikea-geluk.
‘Als de politie het niet kan dan moet het leger er maar op af ‘zei een keurig geknipte, grijze intellectueel. Een man groette mij vriendelijk, zijn hondje deed een poepje precies op de toegestane plek. Het is inderdaad cashen voor al die intellectuelen uit de grachtengordel. Kennelijk is nadenken nu zonde van de tijd. Waar branden hier de kerken? Het is toch Kristalnacht? Dat zeiden die hoofden toch op alle TV’s, die ik vanaf mijn fiets in de talloze woonkamers kon zien.
Weten de Nederlanders nog wat dat was, die beruchte nacht precies 66 jaar geleden? De kunstenaars wentelen zich in zelfbeklag. ‘We kunnen niet meer vrijuit werken, we zijn gedwongen tot zelfcensuur’. Inderdaad is er soms moed voor nodig om door te gaan waar je mee bezig was.
Volgens de media was heel Nederland in de Linnaeusstraat, maar zo te zien was iedereen hier, gewoon thuis. Op het moment dat ik langs die rijen geparkeerde auto’s en de eindeloze reeks eenvormige huizen daarachter fietste, zagen 14 Miljoen Nederlanders dezelfde verontrust kijkende hoofden en luisterden zij naar het onophoudelijke gedreun van de mokerwoorden van de geschokte politici. Wat een herrie! Het verbaasde me dat de moord op van Gogh meer ophef baarde, dan de inval van Hitler destijds in mei 1940.
De TV toonde angst, woede en wat nog meer. Maar in de woonkamer heerste de gezellige warmte. De koffie was ingeschonken en direct stond vader op om te kijken wat ik in de brievenbus had gedaan. Jazeker, jij moet aanstaande zaterdagochtend met jouw zoontje naar Omniworld in Almere voor de uitwedstrijd tegen de E3, altijd lastig.
Het is gelukkig allemaal maar entertainment, hét medicijn tegen de verveling. Zolang ze dat
in het achterhoofd houden zal het wel loslopen. Maar o wee als ze die Tv-werkelijkheid gaan verwisselen met de echte realiteit. Ik rook ineens een aangenaam gekruide brandlucht in de milde motregen. Dus toch! dacht ik met een lichte opwinding en ik fietste direct richting de moskee. De lucht was plotseling weg. Ze moeten de openhaarden maar eens gaan verbieden.

Frank Lisser