| nr 13: pre passee | mail uw copy of reactie naar denieuwe@arti.nl | |
De kunstenaars, die zich ongeveer een halve eeuw geleden aandienden als Zero, de ultieme avant-garde van dat moment, de start van een nieuw tijdperk, zijn inmiddels stram en vergrijsd. De strijd is gestreden. Soms zijn ze, zoals in het geval van Armando teruggekeerd naar de traditie van de schilderkunst, soms zijn ze vervallen in herhaling. Een enkeling waagt zich nog op nieuwe wegen. Als oude veteranen waren zij vermoedelijk voor het laatst bijeen tijdens de opening van het grote, door Jean Hubert Martin samengestelde, Zero-retrospectieve in het Kunstpalast in Düsseldorf >>> alles is al gezegd Interview met Rob van Koningsbruggen door Marianne Vollmer In de jaren zeventig werd Rob van Koningsbruggen (1948) bekend met zijn geschoven schilderijen. In de jaren tachtig begon hij met de kleurcirkel en de vermenging van de kleuren met de kwast. Hij had grote exposities in het Stedelijk Museum van Amsterdam (1977), het Boymans van Beuningen (1987) en een grote overzichtstentoonstelling in het Gemeentemuseum van Den Haag (2002). Recentelijk was zijn werk te zien bij galerie Tanya Rumpff (2006) in Haarlem.>>> verdrinken in cijfersOver cijfers en statistiek door Saskia Monshouwer Dit artikel gaat over statistieken en cijfers en de manier waarop zij ons leven bepalen en ik geef onmiddellijk toe dat het daardoor een licht obsessief karakter heeft. Je ontkomt er niet aan, aan de cijfers. Sla de krant er op na, zet de televisie aan, onderzoek na onderzoek, opiniepeiling na opiniepeiling. Maurice de Hondt heeft er de status van beroemde Nederlander mee bereikt. Van roken ga je dood en als je ouders gescheiden zijn, is het vrijwel zeker dat je zelf ook zal scheiden. >>>
In ons collectieve geheugen zien we nog steeds prins Claus: hoe hij bij de een of andere gelegenheid met een mooi gebaar zijn stropdas afdoet en weggooit. coq au mondriandoor Fredi Beckmans
|
waar zijn we hier? Over 'boven' en 'beneden' in Arti door Frank Lisser Vanuit de ruimte, met Google Earth, kost het enige moeite om in te zoomen op het Rokin. Immers, Google Earth start altijd met het beeld van Noord-Amerika. Tot ca 500 ft is Arti nog scherp te zien, dichterbij verbrokkelt het in pixels. Het glazen dak van de tentoonstellingszalen is nog net duidelijk zichtbaar, maar de tentoonstelling binnen in de zaal niet. Niet te bevroeden is dat binnen in dit gebouw een reis van honderdzevenenzestig jaar door de tijd mogelijk is.>>>
vorige nummers: territorium zakelijkheid canon Altijd alle tijd vreemd kunstenaar&initiatief |
|